Minimalist Transformation of Technical Object to Aesthetic Object
Öz
Teknik Nesnenin Estetik Nesneye Minimalist Dönüşümü
XIX. yüzyılın ikinci yarısı, sanatın tüm dünyada temelden değiştiği bir dönem olmuştur. Sanat doğanın temsili ve yansıması ölçüsünde değer olarak görülürken kilisenin ve burjuvanın yönetiminde desteklenmektedir. Sosyal ve siyasal gelişimler paralelinde, sanat ve toplum arasındaki mekanik döngü, estetik gelişimde de öncülük etmiştir. Böylece sanat varlığını kendi egemenliği üzerinde yapılandıran bir organizmaya dönüşmüştür. Toplumda hızlı ve etkili yayılımda olan estetik, yapıcı bir iktidara sahiptir. Avangard terimi bu noktada, toplumsal tasarının gerçekleşmesinde sanata verilen rolün önemini açıklamaktadır. Özerkleşme süreci içinde sanatçı gelenekten, çağdaş ahlâktan, bilim ve siyaset söylemlerinden, popüler kültürden yalıtılmış bir biçimde, hepsinin içerdiği burjuva zihniyetine düşmandır. Sanat ise yönetilemez, varlığı özerk ve özgür oluşuna bağlıdır.
Anahtar Kelimeler Minimalizm, sanat, soyut dışavurumculuk
Abstract
The second half of the 19th century was a period when art changed fundamentally throughout the world. While the art is seen as the value of nature's representation and reflection, it is supported in the management of the church and the bourgeoisie. In parallel with social and political developments, the mechanical cycle between art and society has pioneered the development of aesthetics. Thus, art has transformed its existence into an organism that builds upon its sovereignty. It has an aesthetic, constructive power that is fast and effective in the society. At this point, the term avant-garde explains the importance of the role given to art in the realization of the social plan. In the process of autonomy, the artist is an enemy of the bourgeois mentality that is contained in all, isolated from tradition, contemporary morality, science and politics, and popular culture. Art is unmanageable, its existence is autonomous and free.
Keywords Minimalism, art, abstract expressionism