Agentic Power of the Sea in John Millington Synge’s Riders to the Sea

One-act play of John Millington Synge (1871-1909) Riders to the Sea (1904) is about the life in the Aran Islands, power of nature and death. While the life endowed with the sea determines the fate of Irish islanders, their dependence on the water surrounding the Aran Islands brings death, too. The sea both provides life and causes death in the play. However, agency of the sea is not just bound to this dualistic nature in Synge’s work. The vision of the mother Maurya about the deaths of her two sons, Michael and Bartley, upon the sea evidences that agentic power of the water is not only affiliated with its ontological presence, but also its epistemological capacity which is about the narrative ability of matter. This paper sets out to scrutinise agency of the sea in Synge’s Riders to the Sea in terms of material ecocriticism and new materialisms.

John Millington Synge’in (1871-1909) Denize Giden Atlılar (1904) adlı tek perdelik oyunu Aran Adalarındaki hayatı, doğanın gücünü ve ölümü anlatır. Denize dayalı yaşam tarzı İrlandalı adalı insanların hayatını belirlerken, adaları çevreleyen suya olan bağımlılık oyunda ölümü de beraberinde getirir. Deniz hem hayat sağlar hem de ölüme sebep olur. Ancak deniz etkeni Synge’in oyununda sadece bu türden bir ikiliğe bağlı değildir. Oyundaki anne karakter Maurya’nın oğulları Michael ve Bartley’nin ölümünü denizde suya bakarken görmesi suyun gücünün sadece ontolojik görünüşüne değil, aynı zamanda maddenin hikâye anlatması bağlamında epistemolojik yönüyle de ilişkili olduğunu gösterir. Bu çalışmanın amacı Synge’in Denize Giden Atlılar adlı oyununda deniz etkenini maddesel ekoeleştiri ve yeni maddecilik bağlamında incelemektir.