The Darkness Between the Waves: Thalassophobia and Mythological Imagery in Western Painting

The present study explores thalassophobia, a pervasive and often irrational fear of vast and deep bodies of water, through its visual depiction in Western painting inspired by mythology. Rather than treating it merely as a clinical condition, the study proposes a novel theoretical framework for examining thalassophobia as a culturally embedded psychological motif. This interdisciplinary approach integrates analytical psychology, evolutionary theory, mythological studies, and art history, thereby offering a comprehensive understanding of its multifaceted nature. The study draws on Carl Jung’s theory of the collective unconscious and archetypal symbolism, positioning water as a space of transformation and projection. The sea is represented as embodying both allure and danger, chaos and depth. The research focuses on mythological depictions of Perseus and Andromeda by Titian, Veronese, and Lemoyne, together with Homeric interpretations by Böcklin, Waterhouse, and Draper. It employs descriptive analysis, in which formal elements such as composition, perspective, symbolism, and the dynamics between figures are examined. In these works, the sea is depicted as a threshold between opposites, such as the known and the unknown, the rational and the instinctual. The persistent imagery of monstrous sea creatures, sirens, and submersion suggests a culturally shared anxiety, and this latent fear reveals broader existential concerns about the limits of human control and knowledge. The study treats thalassophobia as a recurring visual and psychological motif that links ancient mythological archetypes with persistent emotional themes in Western art.

Bu çalışma, geniş ve derin su kütlelerine karşı yaygın ve sıklıkla irrasyonel bir korku olarak tanımlanan talasofobi fenomenini, Batı mitolojisinden esinlenen resimlerdeki görsel tasvirleri aracılığıyla incelemektedir. Bu araştırma, talasofobiyi yalnızca klinik bir durum olarak kavramlaştırmak yerine, kültürel olarak yerleşik bir psikolojik motif olarak incelemek için yeni bir teorik çerçeve önermektedir. Bu disiplinlerarası yaklaşım, analitik psikoloji, evrim teorisi, mitoloji çalışmaları ve sanat tarihini bir araya getirerek, talasofobinin çok yönlü doğasını kapsamlı bir şekilde anlamayı sağlar. Çalışma, Carl Jung'un kolektif bilinçaltı ve arketipik sembolizm teorisinden yararlanarak, suyu bir dönüşüm ve yansıma alanı olarak konumlandırmaktadır. Deniz hem cazibe hem de tehlike, kaos ve derinlik barındıran bir unsur olarak temsil edilmektedir. Bu araştırmanın odak noktası, Titian, Veronese ve Lemoyne'nin Perseus ve Andromeda'yı mitolojik olarak tasvir eden eserle ile Böcklin, Waterhouse ve Draper'ın Homeros'un eserlerini yorumlayan resimlerin incelenmesidir. Araştırma, kompozisyon, perspektif, sembolizm ve karakter dinamikleri gibi biçimsel unsurların analiz edildiği betimsel bir analiz kullanmaktadır. Bu eserlerde deniz, bilinen ve bilinmeyen, rasyonel ve içgüdüsel gibi zıtlıklar arasındaki bir eşik olarak tasvir edilmektedir. Canavar deniz yaratıkları, sirenler ve suya batma gibi ısrarcı imgeler, kültürel olarak paylaşılan bir kaygının varlığını düşündürmektedir. Bu gizli korkunun, insan kontrolü ve bilgisinin sınırları hakkında daha geniş varoluşsal endişeleri ortaya çıkardığı gösterilmiştir. Çalışma, talassofobiyi, antik mitolojik arketipleri Batı sanatındaki ısrarcı duygusal temalarla bağlayan tekrarlayan görsel ve psikolojik bir motif olarak incelemektedir.