The Baron Who Lives as Long as He Is Remembered: Language, Memory and Immortality in Gianni Rodari
Öz
İsmi Anıldıkça Yaşayan Baron: Gianni Rodari’de Dil, Bellek ve Ölümsüzlük
Bu çalışma, Gianni Rodari’nin İki Kere Doğan Baron (C’era due volte il barone Lamberto) adlı eserini dil, kimlik, kolektif bellek ve ölümsüzlük temaları çerçevesinde incelemektedir. Paul Ricoeur’ün dil ve kimlik ilişkisine yönelik hermeneutik yaklaşımı, Maurice Halbwachs’ın kolektif bellek kuramı ve Northrop Frye’ın anlatıda ölümsüzlük anlayışı, çalışmanın kuramsal temelini oluşturmaktadır. Romanda yer alan “İnsan, ismi anıldığı sürece yaşar” motifi, dil aracılığıyla kimliğin inşası ve belleğin sürekliliğini simgeleyen çok katmanlı bir metafor olarak değerlendirilmiştir. Ritüelin kesintiye uğraması, varoluşun kırılganlığını ve kimliğin başkalarıyla kurulan ilişkiler doğrultusunda biçimlendiğini ortaya koyar. Okura hikâyeyi değiştirme daveti ise Umberto Eco’nun “Açık Yapıt” anlayışı ışığında tartışılarak, okur katkısının önemine vurgu yapılmıştır. Sonuç olarak eser, masalsı yapısını aşarak dil, bellek ve okur katılımı üzerinden çok katmanlı bir edebî deneyim sunmaktadır.
Anahtar Kelimeler Gianni Rodari, dil ve kimlik, kolektif bellek, ölümsüzlük, açık yapıt, İki Kere Doğan Lamberto
Abstract
The present study examines Gianni Rodari’s The Twice-Born Baron (C’era due volte il barone Lamberto) through the thematic lenses of language, identity, collective memory, and immortality. The theoretical framework integrates Paul Ricoeur’s hermeneutic approach to the interplay between language and identity, Maurice Halbwachs’ theory of collective memory, and Northrop Frye’s concept of immortality in narrative form. In the novel, the motif “You live as long as your name is spoken” operates as a multilayered metaphor, symbolising both the construction of identity through language and the continuity of memory. The disruption of this ritual underscores the fragility of existence and the narrative’s role in shaping identity, particularly within the communal sphere. Furthermore, the novel’s invitation to the reader to alter the story is analysed in light of Umberto Eco’s Open Work theory, emphasising the significance of reader participation in narrative construction. Ultimately, the work transcends its fairy-tale framework, offering a multifaceted literary experience that intertwines language, memory, and active reader engagement.
Keywords Gianni Rodari, language and identity, collective memory, immortality, open work