Vol. 13 No. 113 (2024)

Research Article

Devising the Personal in Post-Pandemic İstanbul

Published 2024-01-31

Cilt 13 Sayı 113 kapak

Abstract

In the wake of the COVID-19 pandemic, Istanbul’s theatre landscape has been a site of resilience and reclamation, with artists devising theatre and performance to navigate the resultant societal stasis. This study examines how autobiographical material in devised performances reflects societal crises and serves as a medium for artists to express individual and collective disorientation. Through an autoethnographic examination of three Istanbul-based artists—Melek Ceylan, Onur Karaoğlu and Didem Kris—this research captures the nuanced interplay between personal narrative and communal resonance. The methodology integrates performance analysis with artist interviews, utilising a new materialist lens to emphasise the ethics of care within the creative process. The findings demonstrate that autobiographical material in post-pandemic devised performances in Istanbul transcends individual experiences, addressing broader societal challenges and fostering a sense of communal identity. In doing so, this study illuminates the transformative potential of devising post-pandemic theatre, suggesting its power to chronicle the era’s challenges and offer alternative narratives that confront Turkey’s mainstream performing arts paradigms.

Keywords devising, autobiography, solo performance, post-pandemic, Istanbul, auto-ethnography

Öz

COVID-19 pandemisinin ardından, İstanbul'un tiyatro sahnesi direniş ve geri kazanım alanı haline gelmiş, sanatçılar tiyatro ve performans aracılığıyla toplumsal durgunluğu aşmaya çalışmışlardır. Bu çalışma, otobiyografik malzemenin tasarlanan performanslardaki etkinliğini araştırarak, bunun toplumsal krizlerin bir yansıması ve sanatçıların bireysel ve kolektif yönelim bozukluklarını ifade etme aracı olarak ikili rolünü incelemektedir.

Üç İstanbul merkezli sanatçı, Melek Ceylan, Onur Karaoğlu ve Didem Kris’in eserleri üzerinden yapılan otoetnografik bir inceleme yoluyla, bu araştırma kişisel anlatı ile toplumsal yankı arasındaki etkileşimi yakalamaktadır. Metodoloji, performans analizi ile sanatçı röportajlarını bütünleştirerek, yaratıcı süreçte bakım etiğine vurgu yapan yeni materyalist bir bakış açısı kullanmaktadır.

Bulgular, kişisel temele dayanan bu solo performansların bireysel deneyimlerin ötesine geçerek, daha geniş toplumsal zorluklarla bağlantı kurduğunu ve toplumsal kimlik duygusunu pekiştirdiğini ortaya koymaktadır. Bu çalışma, pandemi sonrası tiyatro tasarımının dönüştürücü potansiyelini aydınlatarak, dönemin zorluklarını belgeleme ve Türkiye'nin ana akım performans sanatları paradigmalarına karşı alternatif anlatılar sunma gücünü tartışmaya açmaktadır.

Anahtar Kelimeler ortaklaşa yaratım tiyatrosu, otobiyografi, solo performans, pandemi sonrası, İstanbul, otoetnografi

PDF (Turkish)

References

  1. Ahmed, S. (2006). Orientations: Toward a queer phenomenology. GLQ: A journal of Lesbian and Gay Studies, 12(4), 543-574.
  2. Anderson, B. (2006). Becoming and Being Hopeful: Towards a Theory of Affect. Environment and Planning D: Society and Space, 24(5), 733–752. https://doi.org/10.1068/d393t
  3. Anderson, B. (2014). Encountering affect: Capacities, apparatuses, conditions. Ashgate.
  4. Arendell, T. D. (2022). Devised Theater’s Collaborative Performance: Making Masterpieces from Collective Concepts (1st ed.). Routledge. https://doi.org/10.4324/9781003124528
  5. Barad, K. M. (2007). Meeting the universe halfway: Quantum physics and the entanglement of matter and meaning. Duke University Press.
  6. Başar, D. (n.d.). PERFORMATIVE PUBLICNESS: ALTERNATIVE THEATER IN TURKEY AFTER 2000s.
  7. Bogart, A. (2021). The Art of Resonance. Methuen Drama.
  8. Ceylan, M. (2023, February 6). Melek Ceylan [Personal communication].
  9. Cvetkovich, A. (2014). Depression: A Public Feeling. Duke University Press.
  10. Ellis, C., & Bochner, A. P. (2000). Autoethnography, Personal Narrative, Reflexivity: Researcher as Subject. In Ommunication Faculty Publications. (pp. 733–768). https://digitalcommons.usf.edu/spe_facpub/91
  11. Erkan, T., & Maral, H. (2022). İstanbul’daki Bağımsız Tiyatrolarda Devamlılık Problemi, Mevcut Durum ve Bir Öneri: Seyirci Ritüeli Olarak Performans. Tiyatro Eleştirmenliği ve Dramaturji Bölümü Dergisi / Journal of Theatre Criticism and Dramaturgy, 0(35), 141–173. https://doi.org/10.26650/jtcd.1185836
  12. Govan, E., Nicholson, H., & Normington, K. (2007). Making a performance: Devising histories and contemporary practices. Routledge.
  13. Gümüş, Y. E. (2023). Geziden Pandemiye Toplumsal Duraklarda Tiyatro. TEB Oyun, 52–63.
  14. Halberstam, J. (2011). The Queer Art of Failure.pdf. Duke University Press.
  15. Harris, D., & Holman Jones, S. L. (2019). The queer life of things: Performance, affect, and the more-than-human. Lexington Books.
  16. Harris, D., & Holman Jones, S. L. (Eds.). (2021). Affective movements, methods and pedagogies. Routledge.
  17. Heddon, D. (2007). Autobiography and Performance Performing Selves (1st ed.). Bloomsbury Publishing Plc Methuen Drama.
  18. Heddon, D., & Milling, J. (2016). Devising Performance. Macmillan Education UK. https://doi.org/10.1007/978-1-137-42678-9
  19. Highmore, B. (2010). Bitter after Taste: Affect, Food, and Social Aesthetics. In M. Gregg & G. J. Seigworth (Eds.), The Affect Theory Reader (pp. 118–137). Duke University Press. https://doi.org/10.1215/9780822393047-005
  20. Hill, L., & Paris, H. (2021). Devising Theatre and Performance: Curious Methods. Intellect.
  21. Karaoğlu, O. (2023, February 25). Performance Ecologies Open Lecture with Onur Karaoğlu.
  22. Lorde, Audre. ‘Poetry is not a luxury’. Making Sense of Women's Lives: An Introduction to Women's Studies. ss. 248, 2000.
  23. Oddey, A. (1994). Devising Theatre: A practical and theoretical handbook. Routledge.
  24. Pearlman, L. (2015). ‘Dissemblage’ and ‘Truth Traps’: Creating Methodologies of Resistance in Queer Autobiographical Theatre. Theatre Research International, 40(1), 88–91. https://doi.org/10.1017/S0307883314000613
  25. Pendzik, S., Emunah, R., & Read Johnson, D. (Eds.). (2016). The Self in Performance. Palgrave Macmillan US. https://doi.org/10.1057/978-1-137-53593-1
  26. Ridout, N. (2009). Stage Fright, Animals, and Other Theatrical Problems. Cambridge University Press.
  27. Sivil Düşün. (2022). Söz Devri Melek Ceylan ile On İkinci Ev. Sivil Düşün. https://www.sivildusun.net/soz-devri-on-ikinci-ev-ile-melek-ceylan/
  28. Verstraete, P. (2022). ‘Türkiye’de sembolik siyaset ve protesto kültürü: Gezi’den sonra yeni bir performativite mi’. Praksis, 42 (2016), ss. 657–681.. Leuven University Press.
  29. Yiğit, E. (2021). Pandemi Döneminde Sanatçılar Araştırma Raporu.