Cilt 6, Sayı 33 (Yaz I 2017)

Araştırma Makalesi

Görsel Kültür ve Resim Sanatında İmge

Yayımlandı 20.06.2017

Cilt 6 Sayı 33 kapak

Öz

Resim sanatında taklit (mimesis) kategorisi modern sanat tarafından köklü bir şekilde eleştirilmiştir. Modern sanatta resmin doğayı kopya eden bir ayna değil, doğanın ifadesi ve farklı şekilde gösterimi olduğu yaygınlık gösteren bir tavır olmuştur. Buna karşılık günümüz görsel kültürünün karakterinin gerçekliği taklit eden, onu kopyalayan ve yayan bir teknolojinin ürünü olduğu görülmektedir. Bu durum iki farklı görme rejimi ile karşı karşıya olunduğu anlamına gelmektedir. Modern sanat imgenin derinliklerini savunurken, görsel kültür imgeyi enformatik düzeye eşitlemiştir.Görsel kültürün bu karakterine paralel olarak resim sanatında da gerçekliği aşırı derece taklit eder hale gelen bir imge tarzının olduğu görülmektedir. Hiper gerçek olan bu imge, gerçekliği aşırı derecede yanılsama düzeyinde taklit ederken, farklı bir estetik deneyim de sunmaktadır. Bu çalışmada resimdeki imgenin değişimi hiper gerçekçi imge üzerinden ele alınacaktır. Temel sorunsal hiper gerçekçi imgenin gerçek ile olan ilişkisi, görsel kültürün imge anlayışıyla ilişkisinin nasıl kurulabileceğidir. Çalışmada geçmişten günümüze imgenin değişen konumu betimlenecek, devam eden kısımlarda hiper gerçekçi imge ve resimdeki kullanımını üzerine durulacaktır. Çalışmada varılan sonucun ise imgenin geçmişteki kullanımının günümüzde mümkün olamayacağıdır. Bu sonuç özellikle Pop Sanatı ve Hiper Gerçekçi akımlarının imge anlayışlarıyla açıklanmaya çalışılmıştır. Bu akımların ise imgenin değişen bu durumunu göstermeleriyle anlam kazanması gerektiği çalışmanın temel önermesidir

Anahtar Kelimeler Görsel Kültür, İmge, Gerçeklik, Teknoloji, Modern Sanat

Abstract

Visual Culture and Image in Paintings

The category of mimesis in painting has been harshly criticized by modern art. A commonly adopted position in modern art is that the painting is not a mirror which copies nature; it is an expression and representation of the nature. However, the contemporary visual culture is the product of a technology that imitates, copies and multiplies reality. This means that we are faced with two different ways of seeing. Modern art defends the depth of imagery, whereas visual culture equates image with informatics. Paralleling this character of visual culture, painting has also come to possess an imagery which is highly imitative of reality. This hyperreal imagery offers a different aesthetic experience by creating an illusion of excessive imitation of reality. This study focuses on hyperreal images to examine the change of imagery in painting. The main discussion is on what sort of a relationship hyperrealist image has with reality, and how visual culture can be associated with the image approach. The study will describe the changing position of imagery over time, and will discuss hyperreal image and its use in painting in the following sections.The study concludes that the past usage of imagery is not possible today. This conclusion is based on the image approaches of Pop Art and Hyperrealism. The main suggestion of the study is that these movements need to acquire meaning by demonstrating this change in imagery.

Keywords Visual Culture, Image, Reality, Technology, Modern Art

PDF

Kaynakça

  1. ADORNO, T. (2007). Kültür Endüstrisi Kültür Yönetimi. Çev. Mustafa Tüzel. İstanbul: İletişim Yayınları.
  2. ARTUN, A.(2015). Sanat Manifestoları. İstanbul: İletişim Yayınları.
  3. BADİOU, A. (2004). Etik. Çev. Tuncay Birkan. İstanbul: Metis Yayınları.
  4. BARTHES, R. (2011). Camera Lucida. Çev. Reha Akçakaya. İstanbul: Altıkırkbeş Yayınları.
  5. BAUDELAİRE, C. (2003). Modern Hayatın Ressamı. Çev. Ali Berktay. İstanbul: İletişim Yayınları
  6. BAUDRİLLARD, J. (2008). Tüketim Toplumu. Çev. Ferda Keskin. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
  7. BAUDRİLLARD, J. (2014). Simülakr ve Simülasyon. Çev. Oğuz Adanır. İstanbul: Doğu BatıYayınları.
  8. BAXANDALL, M. (2015). 15. Yüzyılda Sanat ve Deneyim. Çev. Zeynep Rona. İstanbul: İletişim Yayınları.
  9. BELTİNG, H. (2012). Floransa ve Bağdat Doğu’da ve Batı’da Bakışın Tarihi. Çev. Zehra Aksu Yılmazer. İstanbul: Koç Üniversitesi Yayınları.
  10. BENJAMİN, W. (2002). Pasajlar. Çev. Ahmet Cemal. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
  11. BERNARD, E. (2001). Cezanne Üzerine Anılar. Çev. Kaya Özsezgin. İstanbul: İmge Kitabevi.
  12. BOURDİEU, P. (2015). Ayrım. Çev. Derya Fırat. Ankara: Heretik Yayınları.
  13. BURGER, P. (2003). Avangard Kuramı. Çev. Erol Özbek. İstanbul: İletişim Yayınları.
  14. CANETTİ, E. (2006). Kitle ve İktidar. Çev. Gülşat Aygen. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
  15. CHOMSKY N. ve Hermann E. (2012). Rızanın İmalatı. Çev. Ender Abadoğlu. İstanbul: BGST Yayınları.
  16. DANTO, A. (2010). Sanatın Sonundan Sonra . Çev. Zeynep Demirsu. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
  17. DANTO, A. (2014). Sanat Nedir? . Çev. Zeynep Baransel. İstanbul: Sel Yayınları.
  18. DEBORD, G. (1996). Gösteri Toplumu . Çev. Ayşen Ekmekçi. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
  19. DRAAİSMA, D. (2014). Bellek Metaforları . Çev. Gürol Koca. İstanbul: Metis Yayınları.
  20. ELLUL, J. (2012). Sözün Düşüşü . Çev. Hüsamettin Arslan. İstanbul: Paradigma Yayınları.
  21. FOSTER, H. (2009). Gerçeğin Geri Dönüşü . Çev. Esin Hoşsucu. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
  22. HARRİS, J. (2013). Yeni Sanat Tarihi . Çev. Evren Yılmaz. İstanbul: Sel Yayınları.
  23. HEGEL, F. (2015). Estetik II. Cilt . Çev. Taylan Altuğ ve Hakkı Hünler. İstanbul: Payel Yayınları.
  24. HEİDEGGER, M. (2001). Nietzsche’nin Tanrı Öldü Sözü ve Dünya Resimler Çağı . Çev. Levent Özşar. İstanbul: Asa Kitabevi.
  25. JAY, M. (1998). Scopic Regimes of Modernity. The Visual Culture Reader içinde . s. 66-70. Newyork: Routledge.
  26. JAY, M. (2012). Deneyim Şarkıları . Çev. Özge Çelik. İstanbul: Metis Yayınları.
  27. KANT, I. (2011). Yargı Yetisinin Eleştirisi . Çev. Aziz Yardımlı. İstanbul: İDEA Yayınları.
  28. KUSPİT, D. (2006). Sanatın Sonu . Çev. Yasemin Tezgiden. İstanbul: Metis Yayınları.
  29. LEPPERT, R. (2009). Sanatta Anlamın Görüntüsü ve İmgelerin Toplumsal İşlevi . Çev. İsmail Türkmen. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
  30. MARİN, L. (2013). İmgenin İktidarları . Çev. Muna Cedden. Ankara: Dost Yayınları.
  31. MARKUS, G. (1999). Kültür Toplumu: Modernliğin Kuruluşu. Tahayyül Gücünü Yeniden Düşünürken içinde. Der. Gillian Robinson, John Rundell. Çev. Ertuğrul Başer. s.29- 49. İstanbul: Ayrıntı Yayınları
  32. MCGOWAN, T. (2012). Gerçek Bakış . Çev. Zeynep Özen Barkot. İstanbul: Say Yayınları.
  33. MULVEY, L. (2008). Görsel Zevk ve Anlatı Sineması. Sanat/Cinsiyet içinde. Der. Ahu Antmen. s.279- 299. İstanbul: İletişim Yayınları.
  34. NALBANTOĞLU, H. (2002). Etik, Estetik ve Teknik. Defter Dergisi içinde. 45. Sayı s. 187-229. İstanbul: Metis Yayınları.
  35. PANOFSKY, E. (2013). Perspektif Simgesel Bir Biçim . Çev. Yeşim Tükel Kılıç. İstanbul: Metis Yayınları.
  36. PONTY, M. (2006). Göz ve Tin . Çev. Ahmet Soysal. İstanbul: Metis Yayınları.
  37. RUNDELL, J. (1999). Yaratıcılık ve Yargı: Akıl ve Tahayyül Gücü Üzerine Kanıt. Tahayyül Gücünü Yeniden Düşünürken içinde. Der. Gillian Robinson, John Rundell. Çev. Ertuğrul Başer. s.127-170. İstanbul: Ayrıntı Yayınları
  38. SAYIN, Z. (2003). İmgenin Pornografisi . İstanbul: Metis Yayınları.
  39. YAYLAGÜL, L. (2016). Kitle İletişim Kuramları. Ankara: Dipnot Yayınları.
  40. WOLLEN, P. (2004). Sinemada Gösterge ve Anlam. Çev. Bülent Doğan ve Zafer Aracagök. İstanbul: Metis Yayınları.
  41. FOSTER, H. (2015). Çağdaş Sanatın Mecrası: Piyasa. Çev. Ayşe Boren. (http://www.e-skop.com/skopdergi/cagdas-sanatin-mecrasi-piyasa/2607). Erişim Tarihi: 02/09/2015.
  42. WİEBEL, P. (1984). On the History and Aesthetics of the Digital Image. (http://90.146.8.18/en/archives/festival_archive/festival_catalogs/festival_artikel.asp?iProjectID=9369). Erişim tarihi:13. 08. 2016