Görsel Bir Değer Olarak Dilin Tiyatralliği

Tiyatro sesli, sözlü, görsel ve hareketli kodların belli bir izlek etrafında toplanıp anlam üreten estetik bir aktarım aracıdır. Yaşamın hikayeleştirilmeye değer bir kırılma anını tiyatral kodlamalar aracılığıyla alımlayıcıya yansıtır ve burada asal olan estetize edilmiş bir tasarım aktarımı olmasıdır. Tiyatro eşittir söz değildir. Tiyatro sadece ritüelistik bir gösteri veya ‘show’ da değildir. O her şeyden önce, mimetik yoldan yaratılan aksiyonun taşıdığı bilgiyi seyirciye aktaran bir işlem olarak kabul edilmelidir. Mimetik aksiyon, gerçek ya da hayali olanların, insanlar arasındaki ilişkileri gösteren bir yeniden yaratmadır; canlı insan ya da benzeri (örn. kuklalar ya da tasvirler) ile seyirci önünde sanki o an oluyormuş duygusunu vermektir. Buna tiyatral olmanın gerekliliği de denilebilmektedir.

The theater is an aesthetic transfer tool that collects voice, verbal, visual and moving codes around a certain track and generates meaning. It reflects a memorable breaking moment of life through perceptual cues, and here is a prime aesthetic transfer of design. Theater is not equal to say. Theater is not just a ritualistic show or 'show'. First of all, it should be regarded as a process that conveys the information that the action created from the mimetic path carries to the audience. A mimetic action is a re-creation of real and imaginary relationships that show relationships between people, and it is in the presence of the real person or the like (eg, puppets or portraits) and the audience that it is the moment that is happening. The necessity of being theatrical can be called.