Sanat Yapıtı ve Dil Arasındaki Bağlantı

Sanat yapıtları dünyaya ait belli bir bilincin, görsel dönüşümleri, görsel iletenleridir. Sanat yapıtının anlam üretme ve iletme özelliği doğal dilden (gündelik dil) bağımsız bir biçimde gerçekleşmez. Bir gösterge olan sanat yapıtının anlamı, kavramsal yönü her zaman dille bağlantılıdır. Sanat yapıtının dille olan bağlantısı sadece sanat yapıtının gösterilen (anlam) boyutu ile sınırlı değildir. Dilsel bir gösteren olan yazı da resim sanatında geçmişten günümüze farklı amaçlar ve şekillerde kullanılmaktadır. Dilsel bir gösteren olan yazı, 1960 sonrası güncel sanat pratiklerinde çeşitli biçimlerde, farklı amaçlarla yapıtlara dâhil olmuştur. 1960 sonrası sanat pratiklerinde dilsel göstergeler, görsel göstergelerden daha önemli olmaya başlamıştır. Sanatçılar üretimlerinde alternatif sanat malzemeleri kullanırken, kavramsal sanatçılar Ludwig Wittgenstein, Ferdinand de Saussure ve Roland Barthes gibi dilbilimcilerin ve göstergebilimcilerin kuramlarından etkilenmektedirler. Yapıtlarıyla düşünsel, dolayısıyla biçimsel bağlantılar kurmaktadırlar. Yapıtların maddi yönü olan biçimsel özelliklerinde ve yapıtların ortaya çıkarılması sürecinde etki eden düşünsel ve anlamsal temelde dille, dilbilimle ilgili sorgulamalar artmıştır. Sanat yapıtları ve dil arasındaki bağlantıların boyut değiştirdiği sanat pratiklerinin etkileri de yoğun bir biçimde hissedilmeye başlamıştır. Bu çalışmada sanat yapıtı ve dil arasındaki bağlantı, sanat yapıtının gösterilen (anlam) boyutu ve sanat yapıtının biçimini oluşturan gösteren düzleminde, dilsel gösterenlerin (yazı) kullanılması açısından incelenecektir.

Works of art are visual transformations and visual conveyors of a specific mindset in the world. The capability of the work of art to produce and communicate meaning does not occur independently of natural language (everyday language). The meaning and conceptual aspect of the artwork, which is a signifier, is always wrapped up with language. The connection that the artwork has with language is not simply limited to its manifest aspect (its meaning). Both historically and currently, writing itself, which is a lingual indicator, has been used in the medium of painting in different ways and for different purposes. Writing as a lingual indicator was included in contemporary art practices after 1960 in different ways and for different purposes. Lingual signifiers began to garner greater importance than visual signifiers in art practices after 1960. As artists began to utilize alternative art materials, conceptual artists such as Ludwig Wittgenstein, Ferdinand de Saussure and Roland Barthes began to be influenced by the theories of linguists and semioticians. A greater number of questions began to be asked at the fundamental level in terms of theory and meaning that related to language and semiotics, both in respect of the works’ formal aspects, which comprise their material dimension, and the creative process. The impact of art practices, wherein the relationships between works of art and language took on a new dimension, were felt intensely at this stage. In this study, we will attempt to illustrate the relationship between the work of art and language on the basis of the signified aspect of art (its meaning) and the signified aspect of art, which comprises its formal dimension, in terms of the use of lingual signifiers (writing).