Giotto DI Bondone, Giorgio de Chirico ve Alberto Giacometti’nin Eserlerinde Perspektif ve Perspektifin Hermenötik Yapısı

Giotto di Bondone (1267- 1337), Giorgio de Chirico (1888-1978), Alberto Giacometti (1901- 1966)’nin eserleri bakış açısı ve perspektifin sanatta anlamın inşası ve simgesel değeri açısından analiz edilmiştir. Erken Rönesans ve modern dönemde özne ve nesne arasında kurulan ontolojik ilişkide, perspektifin kavramsal bir soyutlama aracı olarak kullanımı ve metafizik ifade açısından kurucu etkisi bu makalenin ana sorunsalıdır. Perspektif sadece uzam etkisinin yaratılması ve nesnelerin mekân düzleminde belirli fiziksel, retinal oranlarla yerleştirilmesinden ziyade, bunların dönemlerin düşünsel, dini, felsefi dinamikleri paralelinde anlamın ve etkinin kurulmasına hizmet eden dilselliği ile ele alınmıştır. Perspektif, bu bağlamda dönemlerin ve sanatçıların duyular dünyasına yönelik yaklaşımlarının izlenebildiği, eserin anlam omurgasını oluşturan bir öneme sahiptir. Bu nedenle dilsel bir temel oluşturmasıyla, perspektif hermenötik yapısı üzerinden düşünülmüştür. Ele alınan sanatçılara, eserlerindeki perspektif ifadeler, metafizik değerleri açısından ve gerçekliği duyusal nesneden ziyade kavramsal bir mesele yapmaları açısından ortak noktaları üzerinden yaklaşılmıştır. Bu doğrultuda perspektif kurgu, sanat tarihindeki formalist eğilimler doğrultusunda değil, dönemin toplumsal, düşünsel yapısı da göz önünde bulundurularak, semiyolojik bir yaklaşımla analiz edilmiştir.

Giotto di Bondone (1267- 1337), Giorgio de Chirico (1888-1978), Alberto Giacometti’s ( 1901- 1966) art works analyzed in terms of symbolical value and construction of semantics through perspective and standpoint. The main proposal of the article is, the framer impact of perspective as a conceptual abstraction method and metaphysical manner in between the ontological relation of subject and object in Trecento period and Modern Era. Perspective manner is handled as a linguistic form, which serves constructing the impact and semiological meaning correspondingly to the philosophical, ecclesiastic and intellectual dynamics of the era, rather than positioning objects in space plane due to specific physical and retinal proportions. On this context perspective has an emphasis that shapes the semiotic form of the artwork from within the approaches of eras and artists to the physical world. Therefore perspective has been considered for its hermeneutic structure that provide linguistic a basis. The approach to the artists is in the terms of perspective manners in their artworks, in which perspective is discussed from the viewpoint of metaphysical values and the conceptual way instead of the formation of the physical objects. Perspective construction has been analyzed through a semiologic manner by considering the sociological, intellectual structure of the era, rather than the formalist tendencies in art history.