Postmodern Sanatta Bir Üretim Biçimi Olarak “Kendine Mal Etme”: Yasumasa Morimura Örneği

“Kendine mal etme” diğer bir ifadeyle “temellük/uyarlama” modern dönem sanatçılarının üretimlerine kaynaklık eden bir üretim yaklaşımı olmasına rağmen, temelde eklektik bir gövdeye sahip olan Postmodern sanatsal çoğulcu yapının çatısını oluşturan sanatsal yönelimlerinden biri olmuştur. Bu üretim biçimini şiar edinen ve savunucusu olan sanatçılar, yeni üretim anlayışının aksine mevcut ya da daha önce üretilmiş eserleri/imgeleri/formları iktibas ederek yeniden yorumlamış ve dolaşıma sokmuşlardır. Aynı zamanda, temellük ettikleri yapıtların sembolik önemini bilinçli şekilde kullanan bu sanatçılar, kendi üretimlerinin kültürel çatısını oluştururken gönderme, alıntılama, ironi, parodi ve uyumsuzluk gibi kavramları temel alan bir anlam inşası arayışında olmanın yanı sıra, anlamın zenginliğine dikkat çekmeye çalışan bir yapıyı da çağdaş sanat gündemine taşımışlardır. Modernizmin “orijinallik” nosyonuna mualif bir tavır geliştiren bu kavram, özellikle 1980’lerden sonra temelde belirli güç ilişkileri aracılığıyla biçim bulan toplumsal kodları irdeleyen, cinsiyet ve ırk ayrımcılığı, toplumsal dil ve söylem, kimlik, kültür ve temsil kavramları üzerine yeni argümanlar geliştiren sanatçıların üretim pratikleriyle daha da şekillenmiştir. Yapılan bu çalışmada, postmodern sanatın bir çok üretimine kaynaklık eden “kendine mal etme” yaklaşımına değinilmiş ve bu kavramın yorumlanması ve tahlili adına sanat mabedine hızlı bir giriş yapan ve beraberinde sanatta “özgünlük/orijinallik” tartışmalarını da yeniden gündeme taşıyan; kendini başka bedenlerde yeniden bulma, deneyimleme ve öğrenme adına, sanat tarihinin başyapıtlarını ve popüler kültür ikonlarını kendi bedeninde yeniden canlandıran Japon sanatçı Yasumasa Morimura’nın eserlerine değinilmiştir.

Although "appropriation", in other words "appropriation/adaptation", is a production approach that originates the productions of modern period artists, it has been one of the artistic orientations that form the roof of the Postmodern artistic pluralist structure, which basically has an eclectic body. Artists, who adopt and defend this mode of production, have reinterpreted and circulated existing or previously produced works/images/forms, contrary to the new production approach. At the same time, these artists, who consciously use the symbolic importance of the works they appropriate, while creating the cultural framework of their own production, seek a construction of meaning based on concepts such as reference, citation, irony, parody and incongruity, as well as a structure that tries to draw attention to the richness of meaning in contemporary art. have been placed on their agenda. This concept, which has developed an attitude against the notion of "originality" of modernism, has developed new arguments on the concepts of gender and racial discrimination, social language and discourse, identity, culture and representation, especially after the 1980s, examining the social codes that took shape through certain power relations. It has been shaped even more by the production practices of the artists. In this study, the "appropriation" approach, which is the source of many productions of postmodern art, is mentioned and a quick introduction to the sanctuary of art in the name of the interpretation and analysis of this concept and bringing the "authenticity/originality" discussions in art to the agenda again; The works of Japanese artist Yasumasa Morimura, who revived the masterpieces of art history and popular culture icons in his own body, in order to find himself again in other bodies, to experience and learn, are mentioned.