21. Yüzyılda Sanatçının Kalıcı Olma Düşüncesine Karşı Ortaya Koyduğu Tavır

Tarihsel süreçler göz önünde bulundurulduğu zaman bilimin gelişmesi, teknolojideki yenilikler ve buna bağlı olarak da ekonomik sistem yapılarının değişmesi/dönüşmesi bireylerin yanı sıra toplumların da düşünce yapısının farklılaşmasını sağlamıştır. Bu dönem sanatçı/izleyici arasında sınırların nesnel ve kavramsal boyutlarının tekrar tekrar sorgulandığı bir döneme işaret eder. Küreselleşen dünyanın yadsınamayan gerçeklerinden olan kapitalizm ve endüstrileşme sanat, sanatçı ve izleyici arasındaki alışılmış hatta neredeyse geleneksel bağların arasına mesafe bırakabilir bir duruma gelmiştir. Bu mesafe aynı zamanda sanat nesnesinde aranılan özelliklerin de değişmesine sebep olmuştur.

Kalıcılık geleneksel sanat anlayışı içerisinde bir eserin en önemli özelliklerinden birini oluşturmaktadır. Ancak 1950 sonrası sanat hareketleri içerik ve biçim yönünden kalıcılığı bir ölçüt olarak görmez. Devingen hatta neredeyse kuralsızlığından ivme kazanan bir sanat anlayışı içerisinde malzemenin/üretimin çok anlamlılığı ile kalıcılık kavramı günden güne kazandığı yeni anlam oluşumları ile başka anlamlara dönüşür/değişir.

When historical processes are taken into consideration; development of science, innovations in technology and change/transformation of economic system structures accordingly have made the mentalities of individuals become different as well as of the societies. This period represents a term where the subjectie and conceptual extents of boundaries between artist/viewer were questioned over and over again. Capitalism and industrialization, which are one of the stubborn facts of the global world, have become to likely put distance between the ordinary, even traditional boundaries between the art, artist and viewer. Such distance has also led to a change in expected characteristics of the art object.

Being permanent forms one of the most important features of an artwork within the sense of art. However after 1950, art movements do not consider permenance with respect of content and form. With ambigiousness of material/production within a dynamic sense of art even gaining acceleration from its normlessness, the permanance concept transforms/changes into other meanings with new meaning formations that it gains day by day.