Monologun İçindeki Diyalog

Georg Wilhelm Friedrich Hegel, ontolojik ayrıksallıkların üzerine kurulu dualizm/ikicilik düşüncesinin aksine, ikilikleri bütüncül olarak kapsayan bir anlayış benimser. Bu anlayış temelinde geliştirdiği en önemli kavramlarından biri, tin kavramıdır. Hegel, tini kendini bilmek, kendinle olmak şeklinde tanımlar. Tin, varlığını kendi üzerinden onaylayan ve kendi üzerinden özgürlüğe açılan öz bilince sahiptir. Sahip olduğu bu özgürleştirici güç, tini kendi varlık sınırlarında olabilirlik alanına açar ki bu sayede tin, kendi varlığı üzerinden başka bir bağlantıyı olanaklı kılar. Tinin bağlantıları ve ilişkisellikleri kurma olanaklılığı, kendi varlığı üzerinde konumlanışının neden olduğu devingenliğinden kaynaklanır. Yapısındaki sabitliğin ve devingenliğin bir arada var oluşu ise, paradoksallığının bir sonucudur. Ancak bu paradoksallık karşıtlıklar üzerinden anlaşılır bir halde değildir. Hegel’in ifade ettiği gibi, tinin paradoksal yapısını tanımlamak, karşıtlığı var eden zıtlıkları tek başlarına değerlendirmenin aksine, bütünsel bağlamda değerlendirmeyi gerektirir. Bu kapsamda bu makale, Hegel’in bütünsellik anlayışı temelinde, tinin paradoksal yapısını kavramsal olarak anlaşılır kılma amacındadır. Bu amaçla, tinin kendi varlığındaki sabitliğini “monolog”, devingenliğini “diyalog” ve bu iki durumun bütünlüğünü “monolog içindeki diyalog”

kavramsallaştırmaları üzerinden değerlendirmeye açar. Hegel’in sanatın sonuna veya sanatın tinine ulaştığını ifade etmesinin ardından, sanatın olabilirlik alanında çoğalması tinin paradoksal yapısının en iyi göstergelerinden biridir. Bu nedenle, çalışmanın soruşturma alanı beş sanatçı ve onların sanat eserleri üzerinedir. Bunlar sırasıyla; Marcel Duchamp’ın “Çeşme”

(ing. Fountain) isimli çalışması, Kazimir Maleviç’in “Beyaz Zemin Üzerine Siyah Kare” (ing. Black Square on White Background) isimli çalışması, Andy Warhol’un “Brillo Kutuları” (ing. Brillo Boxes) isimli eseri, Richard Serra’nın “Eğik Yay” (ing. Bow) isimli heykeli ve John Baldessari’nin “Bu resme hiçbir fikir girmemiştir.” (ing. No idea entered this work.)

adlı eseridir. Çalışma kapsamında sanat eserleri üzerinden kurgulanan monolog ekran karşılaşmaları, tanımlanmış ve tamamlanmış bir süreç değildir. Bu karşılaşmalar, çalışmanın sorgu düzlemini devam eden bir sürece dahil eder. Böylelikle çalışmanın çoğulluğa açılmasını sağlar.

Georg Wilhelm Friedrich Hegel adopts a holistic understanding that encompasses both sides of the dualism, in contrast to the dualist way of thinking based on ontological distinctivenesses. One of the most important concepts he developed on the basis of this understanding is the concept of “spirit”. Hegel defines spirit as self-consciousness that affirms its own existence through itself and opens up to freedom through itself. This liberating power of the spirit opens the spirit to the field of possibility within its own borders of existence. Thus, spirit makes possible another connection through its own being. The spirit's possibility to establish relationalities stems from its activeness caused by its positioning on its own existence. The coexistence of the stability and activeness of the spirit in its structure is a result of its paradoxicality. However, this paradoxicality does not make sense through oppositions. As Hegel stated, defining the paradoxical structure of the spirit requires evaluating the contradictions that create the opposition within the scope of the whole, as opposed to evaluating them one by one. In this context, the study aims at making the paradoxical structure of the spirit conceptually understandable on the basis of Hegel's holistic thinking. For this purpose, this research opens the stability of the spirit in its own existence to evaluation through the conceptualizations of "monologue", its mobility through "dialogue" and the unity of these two opposing situations through "dialogue within monologue". After Hegel puts forwards the end of art, the proliferation of art in the realm of possibility is one of the best manifestations of the paradoxical nature of the spirit. Therefore, the research area of the study is on five artists and their artworks. These are respectively "Fountain" by Marcel Duchamp, "Black Square on White Background" by Kazimir Malevich, "Brillo Boxes" by Andy Warhol, "Bow" by Richard Serra and John Baldessari's work "No idea entered this work". Within the scope of the study, monologue screen encounters, which are fictionalized through artworks, are not a defined and completed process. These encounters involve the interrogation plane of the work in an ongoing process. Thus, it opens the study to plurality.