The Power of the Disabled: Flannery O'Connor’s “the Lame Shall Enter First”

Flannery O'Connor’s (1925-1964) "The Lame Shall Enter First" (1962) deals with three characters: Sheppard, a widower, his son Norton, a ten years old boy and Rufus, a miscreant teenager, whom Norton dislikes. Rufus has a clubfoot, is very intelligent and fond of violence. Sheppard is a philanthropist and likes to help Rufus inviting him to live with them, contrary to Norton’s wishes. In fact, Rufus despises Sheppard, resists help and is aware of his own evil nature. He makes Sheppard embarrassed and causes Norton’s death deliberately, leaving both of them as victims. O’Connor in this context, de/reconstructs the prejudice against the disabled people; in the American South the disabled are regarded as evil characters. On the other hand, although it is generally accepted that the disabled people are good, she shows them as ordinary people having both good and wicked sides. Moreover, they may refuse help and prove personality despite the fact that non-disabled people are inclined or regard it duty to help them. She problematizes the disabled body as ‘the other/marginalized’ being pitiful and pitied. Thus, it becomes clear that O’Connor acknowledges the disabled people as normal as the non-disabled, or powerful, not physically but spiritually and intellectually. The tenets of ‘Disability Studies’ are insightful to discuss the work.

Flannery O'Connor’ın (1925-1964) "The Lame Shall Enter First" (1962) adlı eseri üç karakter ile ilgilidir: dul bir erkek olan Sheppard, on yaşındaki oğlu Norton ve onun sevmediği kötü karakterli bir ergen olan Rufus. Rufus yumru ayaklıdır, çok zekidir ve şiddetten hoşlanır. Sheppard iyilikseverdir ve Norton’un istememesine rağmen Rufus’u kendileriyle birlikte yaşamaya davet ederek yardım etmek ister. Rufus aslında Sheppard’ı küçümsemekte ve yardıma karşı koymaktadır; kendi kötücül doğasının da farkındadır. Sheppard’ı utandırır ve her ikisini de kurban durumuna düşürerek Norton’un ölümüne kasden neden olur. O’Connor bu bağlamda engelli kişilere karşı olan önyargıyı yapıbozuma uğratıp yeniden inşa eder, çünkü Amerikan Güneyi’nde engelli kişiler kötücül olarak kabul edilir. Öte yandan, engelli kişilerin genellikle iyi olduğu kabul edilmesine rağmen, onların hem iyi hem kötü tarafları bulunan ve alışık olunan bireyler olduğunu gösterir. Dahası, engelsiz bireylerin onlara yardım etmeyi görev bilme eğilimlerine karşın yardımı reddedip kişiliklerini ortaya koyabilirler. O’Connor engelli vücudu acınası ve acınan ‘öteki/dışlanmış’ olarak sorunsallaştırır. Böylelikle, onun engelli bireyleri engelsizler kadar normal veya fiziksel değil ama ruhsal ve zihinsel olarak güçlü kabul ettiği ortaya çıkar. “Engellilik Çalışmaları”nın ilkeleri eseri yorumlamada faydalıdır.