Sanayi devrimiyle beraber, bilimsel düşünüş biçimleri, dünyayı ekolojik krize sürüklemiştir. Bu sebeple, 20. yüzyılın ortalarında, doğayı önemseyen ve insanı merkezden alan ekolojik düşünüş biçimleri oluşmuştur. Sanatsal/kültürel eserlerin analizinde kullanılan ekoeleştiri ise, bu ekolojik akımlardan biridir. Özellikle, ekolojik hassasiyet taşıyan sanat eserlerindeki, doğa-insan ilişkisini sorgulayarak, süre gelen düzenin iyileştirilmesini talep etmektedir. Bu açıdan, ekoeleştiri, sanatın ve ekolojinin kesişme noktasında yer almaktadır. Aynı zamanda, örnek eserlerde, ekoeleştirinin, gerçeklikle kurduğu girift bağ incelenmiştir. Ekolojik gerçekliğin, sanata, nasıl, niçin ve ne kadar aktarıldığının tespiti yapılmaya çalışılmıştır. Söz konusu üretimler üzerinden, birey-toplum-doğa ilişkisi incelenmiştir. Çalışmada, sadece resim sanatına dahil olan eserler seçilmiş ve örneklerin ayrıntılı analizleri için, yedi adet soru belirlenmiştir. Bu bağlamda, araştırmanın amacı, belirlenen yedi adet soru üzerinden, bahsi geçen hassasiyetleri taşıyan, resim sanatına dahil çalışmaları belirlemek ve bu eserlerin ekolojik bağlamda içerik çözümlemelerini yapmaktır. Bunu yaparken doğası gereği politik olan ekoeleştirel kuramın ışığında, gerçeklikle sanatın birbirine temas eden noktalarının derinlemesine incelenmesi amaçlanmıştır. Eserlerde, adaletsizliğin ve sistem eleştirisinin yer aldığı tespit edilmiştir. Eserler, gerçeklikten yola çıkıp, estetik ve düşünsel olarak başka bir gerçeklik yaratmıştır. Bu yeni gerçeklikte, ekolojik sorunlara değinilmiştir. Sanatın kamuoyu oluşturma, farkındalık yaratma, çözüm yolu önerme gibi özellikleriyle, ekomerkezci resim sanatı ve ekoeleştiri; saklı gerçekliği öne çıkarmaya ve doğanın sesi olmaya çalışmıştır. Ekosistemin, insanı merkezden alan, ekolojik bilinç yaratan eserlere ve bu eserlerin ayrıntılı değerlendirilmesine imkân tanıyan ekoeleştirel metinlere ihtiyacı vardır.

Anahtar Kelimeler: Ekoeleştiri, Resim sanatı, Ekolojik kriz, Gerçeklik, Doğa/İnsan