Bu çalışma, Gianni Rodari’nin İki Kere Doğan Baron (C’era due volte il barone Lamberto) adlı eserini dil, kimlik, kolektif bellek ve ölümsüzlük temaları çerçevesinde incelemektedir. Paul Ricoeur’ün dil ve kimlik ilişkisine yönelik hermeneutik yaklaşımı, Maurice Halbwachs’ın kolektif bellek kuramı ve Northrop Frye’ın anlatıda ölümsüzlük anlayışı, çalışmanın kuramsal temelini oluşturmaktadır. Romanda yer alan “İnsan, ismi anıldığı sürece yaşar” motifi, dil aracılığıyla kimliğin inşası ve belleğin sürekliliğini simgeleyen çok katmanlı bir metafor olarak değerlendirilmiştir. Ritüelin kesintiye uğraması, varoluşun kırılganlığını ve kimliğin başkalarıyla kurulan ilişkiler doğrultusunda biçimlendiğini ortaya koyar. Okura hikâyeyi değiştirme daveti ise Umberto Eco’nun “Açık Yapıt” anlayışı ışığında tartışılarak, okur katkısının önemine vurgu yapılmıştır. Sonuç olarak eser, masalsı yapısını aşarak dil, bellek ve okur katılımı üzerinden çok katmanlı bir edebî deneyim sunmaktadır.
Anahtar Kelimeler: Gianni Rodari, dil ve kimlik, kolektif bellek, ölümsüzlük, açık yapıt, İki Kere Doğan Lamberto